آموخته ام که همیشه کسی هست که به ما احتیاج دارد.
آموخته ام که هیچ وقت،هیچ وقت قضاوت نکنم.
آموخته ام که انسانهای بزرگ هم اشتباه می کنند.
آموخته ام که همیشه همیشه بخندم.
آموخته ام که هرگز نگذارم کسی عصبانیتم را ببنید.
آموخته ام که به انسانها مانند سکوی پرتاب نگاه نکنم.
آموخته ام که هرگاه که ترسیده ام شکست خورده ام.
آموخته ام که غرور انسانها راهرگز نشکنم.
آموخته ام که هرگز وابسته کسی جز خدا نباشم.
در انتظار وعده های داده و عمل نشده به پرستاران
بیا تا جهان را به بد نسپریم
به کوشش همه دست نیکی دهیم
نباشد همی نیک و بد پایدار
همان به که نیکی بود یادگار
همان گنج و دنیار و کاخ بلند
نخواهد بدن مر تو را سودمند
فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
به داد و دهش یافت آن نیکویی
تو داد و دهش کن،فریدون تویی
فردوسی
+
نوشته شده در شنبه
1385/07/29ساعت 0:8 توسط عباس بحرینی بروجنی
|
پرستاران چشم به اینده دوخته اند
