آقایا ن بحرینی و حسن پور روسای هیئت مدیره های نظام پرستاری بروجن و شهرکرد در نامه ای به نمایندگان مجلس آقایان میرزایی و تمدن که عضو هیئت امناء دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد نیز میباشند خواستار100% شدن مسیر ارتقاء شغلی پرستاران شدند.در متن این نامه آمده است متاسفانه با وجود تصویب شدن برداشتن سقف 65%مسیر ارتقاء شغلی در هیئت دولت نه تنها این مصوبه اجرا نشده است بلکه به  علت مقایسه پرستاران با گروههای پزشکی  بسیاری از بهیاران با سابقه و پر تلاش بهداشت و درمان  که بیشترین بار بهداشت ودرمان بردوش آنان است از مسیر ارتقاء شغلی باز مانده اند که باعث کاهش چشمگیر حقوق آنان شده و نارضایتی شدید آنان را فراهم کرده است.

 

همگی به دنبال اخبار جدید پرستاری هستند.

منصور خان : میخاهیم ببینیم کدوم اجرا شده دن دن دن کدوم اجرا نشده دن دن دن

مربا بده با با : باز هم به پرستاران وعده میدهیم .

دوستان عزيز ازمحبت وعنايت تك تكتون ممنونم ،شرمنده ام ميكنيد
وخيلي متاسفم كه نميتونم به اندازه كافي خدمت برسم

طنز کتاب استاندارد خدمات پرستاری منتشر شد
این کتاب استاندارد خدمات پرستاری چقدر استاندارددن دن دن ...شما با من ازدواج میکنیدن دن دن دن.....

شاید این جمعه بیاید...شاید

 پرده از چهره گشاید...شاید

 دست افشان...پای کوبان می روم

  بر در سلطان خوبان می روم

   می روم بار دگر مستم کند

    بی سر و بی پا و بی دستم کند

     می روم کز خویشتن بیرون شوم

      در پی لیلا رخی مجنون شوم

       هر که نشناسد امام خویش را

         بر که بسپارد زمان خویش را

           با همه لحظه خوش آواییم

            در به در کوچه ی تنهاییم

              ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

               نغمه ی تو از همه پر شور تر

                 کاش که این فاصله را کم کنی

                   محنت این قافله را کم کنی

                     کاش که همسایه ی ما می شدی

                       مایه ی آسایه ی ما می شدی

                         هر که به دیدار تو نایل شود

                           یک شبه حلال مسائل شود

                              دوش مرا حال خوشی دست داد

                                 سینه ی ما را عطشی دست داد

                                    نام تو بردم لبم آتش گرفت

                                    شعله به دامان سیاوش گرفت

                                    نام تو آرامه ی جان من است

                                   نامه ی تو خط اوان من است

                                  ای نگهت خاست گه آفتاب

                                در من ظلمت زده یک شب بتاب

                              پرده برانداز ز چشم ترم

                            تا بتوانم به رخت بنگرم

                           ای نفست یارومدد کار ما

                         کـــــــــــی و کجــــــــــــا وعده ی دیدار ما

                       دل مستمندم ای جان به لبت نیاز دارد

                      به هوای دیدن تو هوس حجاز دارد

                     به مکه آمدم ای عشق تا تو را بینم

                   تویی که نقطه ی عطفی به اوج آیینم       

امید که او بیاید وهمه مشکلات به دست توانمندش حل گردد.....

از شغلت راضی هستی ؟ » این اولین سئوالیه که معمولا مردم در مواجهه با یه پرستار می پرسن. اما یادمه وقتی یک بارمثل همیشه در جواب این سئوال به فردی با تمام احساس گفتم که عاشق حرفه ی خود هستم پوزخندی زد و گفت« پس چرا اینقدر می نالین شما پرستارها بالاخره ما نفهمیدیم از شغلتون راضی هستین یا بدتون می آد؟» راستش خیلی بهم برخورد البته خب قبول دارم که خودمون هم تا حدودی درنحوه ی مطرح کردن مشکلاتمون مقصریم اما یادمه جواب بلند بالایی بهش دادم که یادآوری این نکات برای خودم هم خیلی خوب بود.

نه دوست عزیزما از شغلمان بسیارراضی هستیم از این جهت که کمک کردن به هر انسانی لذت بخش است. بسیاری از انسان های خیر با توجه به مشغله کاری زیاد، ساعاتی از وقت خود را در اختیار مراکزی همچون بهزیستی، سرای سالمندان و . . قرار می دهند تا بتوانند اندکی  لذت کمک کردن به انسان های نیازمند را بچشند، حال ما که خداوند متعال ما را در موقعیتی قرار داده که تمام کارمان خدمت به انسانها ی دردمند است و از این بابت علاوه بر ارضا نیاز کمک به همنوع از اجر دنیوی و اخروی نیز بهره مند می شویم، چرا شاکر نباشیم؟ بسیار از حرفه ی خود راضی هستیم از این جهت که دعای خیر بسیاری از انسان ها را بدرقه ی راه خود داریم. هر کس حرفه و منبع درآمدی دارد، حرفه ایی که بخش بزرگی از زندگی هر انسانی را تشکیل می دهد اما کدام یک از شما حاضرید این بخش بزرگ زندگی تان و بیشتر ساعات روزتان  را با درد و انسان های دردمند و کج خلقی هایشان تقسیم کنید. بسیار از حرفه خود راضی هستیم از این جهت که هر انسانی تحمل شاهد درد دیگران بودن و در عین همدردی پرستاری کردن و رمز ایستادگی و امید زندگی دادن را ندارد و خداوند متعال توانایی آن را فقط به دو قشر می دهد یکی پدر و مادر و دیگری پرستار!

و از این بابت او را بسیار شاکریم.

اما اگر لب به اعتراض می گشاییم، اگر از ناملایمتی ها سخن می گوییم، اگر خواهان احقاق حقوق پایمال شده جامعه ی پرستاری هستیم، برای این است که عاشقیم. برای این است که حرفه خود را دوست داریم. اگر عاشق نبودیم برایمان هم نبود که پرستار در کجای جامعه قرار دارد، برایمان مهم نبود که کسی راجع به این حرفه چه فکر می کند، برایمان مهم نبود که بین آنچه در دانشگاه ها می خوانیم با آنچه در محیط کار از ما خواسته می شود تا چه اندازه تفاوت وجود دارد. فقط اگر خیلی زرنگ باشیم سعی میکنیم در این آشفته بازار تنها گلیم خود را به هر طریق از آب بیرون بکشیم و دیگر کاری نداشته باشیم که چه به سر پرستار و حرفه مقدس پرستاری می آید. نه ما خود خوب می دانیم که چه بوده ایم ، به کجا رسیده ایم، توانایی ها و استعدادها و پتانسیل و حقوقمان در چه حد است. این است که به قول شما « می نالیم » ، « عاشقان را بگذارید بنالند همه / مصلحت نیست که این زمزمه خاموش کنید» . ما هم خدا را شاکریم و هم دربرابر بدخواهان می ایستیم، چرا که عاشقیم و عاشق می مانیم.

عشق را با درد قسمت می کنند

هر که بامش بیش برفش بیشتر! 

 

الهام محمد حسن زاده

دانشگاه علوم پزشکی تهران

برای دانشجویان جوان پرستاری ارزوی موفقیت دارم.

پرستاران امید وارند شورای عالی جدید شورای قوی و کار امد باشد و نگاه شورا ی جدید به هیئت مدیره های شهرستانها نگاهی متفاوت تر از گذشته باشد و به دنبار راهکارهای عملی برای وعده های ذاده شده وعمل نشده باشند.وبا تقویت هیئت مدیره های سراسر کشور و تحرکی جدی به سازمانی قوی تبدیل خواهیم شد به شرطی که نقش هیئت مدیره ها را از یاد نبریم و تصمیم گیری فقط از بالا به پایین نباشد

 

به امید موفقیت