اخطاری دیگر به مسئولان بهداشت و درمان کشور
دیگر توهین به پرستار و تهاجم به او و ضرب و جرح و تخریب اموال بیمارستان امری تکراری شده است و بیم آن می رود در اثر بی تفاوتی مسئولان امر به یک امر رایج و یک نوع تخلیه روانی خانواده بیماران و متوفیان تبدیل شود .
امروز در شیفت صبح و مقارن ظهر روز بیماری در پی سالها تحمل درد و رنج سرطان در انستیتوکانسر و بخش شیمی درمانی فوت نمود .
بنده خود نه تنها در جریان کل روند درمان این بیمار بودم بلکه در شیفت مذکور هم متاسفانه انجام وظیفه میکردم .
بیمار مذکور در پی ابتلا به کانسر کلیه در سال 83 نفرکتومی چپ شده و سال 84 رادیوتراپی شده و متعاقب آن مبتلا به لنفوم گردیده و کموتراپی شده و در نهایت و در ادامه درمان چند ماهی است که AML ثانویه برای بیمار تشخیص گذاشته شده است در چنین شرایطی وضعیت بالینی بیمار از عید امسال به بعد وخیم گردیده و چندین نوبت بستری و ترخیص شده است تا اینکه متعاقب نظر اساتید و فوق تخصصین امر موضوع غیردرمان بودن بیمار به اطلاع خانواده بیمار رسیده و حدود دو هفته ای است که تهدیدات و خط و نشان کشیدن خانواده بیمار به پزشک معالج و پرسنل بخش بصورت دیوانه وار شروع گردیده بود .
مشاوره های مختلف عفونی و داخلی و ... برای بیمار درخواست و ویزیتهای مختلف توسط پزشکان مختلف برای بیمار انجام و دستورات درمانی بصورت کامل و مو به مو انجام و در پرونده بیمار درج و به اطلاع پزشک معالج رسیده است .
بطور مثال امروز که روز جمعه بوده است بیمار مذکور از صبح تا ظهر که فوت گردید توسط سه پزشک مختلف ویزیت گردیده است . بعلت اوره . کراتینین بالای بیمار دچار علائم کاهش هوشیاری در روزهای گذشته و تیکهای عصبی از امروز شده بود . بعات پلاکت بسیار پایین امکان شالدون گذاری و دیالیز نبوده است . بعلت پلاکت فوق العاده پایین که علیرغم ترانسفوزیون دهها واحد پلاکت هر روز پایینتر می رفت امکان تجویز و تزریق GCSF برای اصلاح کاهش گلبولهای سفید بیمار که در نهایت به صفر رسیده بود نبود . به علت وضعیت کلیه و وضعیت اوره و کراتینین بالا برای تجویز آنتی بیوتیک محدودیت داشت و به علت دیسترس تنفسی متعاقب سرم تراپی امکان هیدراته کردن بیمار برای برقراری دیورز کافی هم نبود . درد سر ندهم حکایت مفصل از این مجمل را بخوانید .
ظهر امروز بیمار دچار تشنج گردید اقدامات درمانی و احیاء متعاقب کاهش سطح هوشیاری شروع گردید . در حین انجام عملیات CPR صدای فرو ریختن کلیه شیشه های بخش را توسط همراهان و خانواده بیمار می شنیدیم هرچند امیدی به بهبود بیمار نبود اما بنا به وظیفه اخلاقی و حرفه ای عملیات احیاء مطابق اصول تا آخر دنبال گردید که در انتها با تهاجم خانواده و فامیلهای بیمار به اتاق بیمار با شیشه های شکسته آخته که در دستشان بود شروع گردید .
خلاصه از آنجائی که پرسنل بخش خوشبختانه مرد بودند و توان دفاع از خود را داشتیم دچار آسیب کلی نشده و در حد پاره شدن لباسها و خراشها و کوفتگی های سطحی امر به خیر گذشت و فوتی و آسیب اساسی از پرسنل نداشتیم .
اما مطلب اینجاست که به چه جرمی ؟
آیا کوچکترین قصوری از پرسنل سراغ داشتند که چنین کردند ؟ که البته به فرض هم اگر داشتند باید از طریق مراجع قانونی اقدام می کردند .
آیا این توجیه که تعادل روحی نداشتند کافی است که هر کار دلشان می خواهد بکنند ؟
از میان اینهمه قوم مغول که به تخریب بیمارستان مشغول بودند و نفس کش می طلبیدند کسی از فامیل دورتر نبود تا آنهایی را که فامیل نزدیک بودند کنترل کنند ؟
زن بی تاب است و فریاد می زند و شیشه می شکند برادر زن و پدر زن و عموی زن متوفی باید کنترل او را بکنند و یا با شیشه شکسته ها به جنگ پرسنل بدبختی که تقصیری جز دوندگی برای بیمار نداشته بیایند ؟
وزیر محترم بهداشت و درمان جواب بدهد که اگر پرسنل بخش دو نفر خانم پرستار دختر و طرحی بودند در این وضعیت چکار می کردند ؟
آیا مسئولان کشور به این نیروها به عنوان ناموس خود نگاه می کنند ؟
اگر خواهر و یا خانم مسئولین کشور در چنین شرایطی کار می کرد چنین بیخیال از کنار موضوع می گذشتند ؟
البته نعوذبالله فامیل مسولان مملکت که در چنین میادینی کار نمی کند بلکه در جایگاههایی به کار گماشته می شود که مراجعه کننده حسرت دیدارش را برای عرض ادب داشته باشد .
خلاصه اینکه این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت ؟
آیا ضرورت ندارد حاشیه امنیتی برای پرسنل بدبخت ایجاد شود تا با آرامش خاطر و به دور از تنش به وظیفه اصلی درمان بیماران بپردازند ؟
در چنین شیفتی که بنده انجام وظیفه می کنم با حساسیت و دقت فراوان باید امورات درمان و ثبت اقدامات 40 بیمار که با داروهای شیمی درمانی خطرناک و حساس شیمی می شوند انجام دهم و هیچ عذری برای خطای من پذیرفته نیست .
محیط کاری نه از نظر تعداد نیرو فراهم است و نه از نظر فضای فیزیکی و نه قوانین و مقررات درست و حسابی و نه امکانات و این چنین معضلاتی را هم به اصل موضوع اضافه کن ببین چه پیش خواهد آمد .
از همکاران محترم می خواهم با تهیه طومار و ارسال آن به وزارت بهداشت و سازمان نظام پرستاری و سابر مسئولین کشور درخواست افزایش سطح امنیت برای کارکنان بیمارستانها در چنین شرایطی گردند تا این رویه زشت بیش از این رایج و همه گیر نشود .
موضوع از طریق شکایت شاکی خصوصی در کلانتری شروع شده و پی گیری میشود که اخبار روند رسیدگی آن در همین وبلاگ به مرور درج خواهد شد امید زیادی به سیستم درمان خودمان نداریم اما امیدواریم سیستم قضائی کشور ناامیدمان نکند .

 

 

برگرفته از وبلاگ همکار عزیز جناب آقای عابدینی