باورهاي عاميانه
رفتارها و گفتارهاي هنگام سال تحويل و روز نوروز، به باور عاميانه، مي تواند اثري خوب يا بد براي تمام روزهاي سال داشته باشد. برخي از اين باورها را در کتابهاي تاريخي نيز مي يابـيم، و بسياري ديگر باورهاي شفاهي است، و در شمار فولکلور جامعـه است که در خانواده ها به ارث رسيده است : 

- کسي که در هنگام سال تحويل و روز نوروز لباس نو بـپوشد، تمام سال از کارش خرسند خواهد بود.  

- موقع سال تحويل از اندوه و غم فرار کنيد، تا تمام سال غم و اندوه از شما دور باشد. 

- روز نوروز دوا نخوريد بد يمن است. 

- هر کس در بامداد نوروز، پـيش از آنکه سخن گويد، شکر بچشد و با روغن زيتون تن خود را چرب کند، در همهً سال از بلاها سالم خواهد ماند.

- هر کس بامداد نوروز، پـيش از آنکه سخن گويد، سه مرتبه عسل بچشد و سه پاره موم دود کند از هر دردي شفا يايد. 

- کساني که مرده اند، سالي يکبار، هنگام نوروز، " فروهر " آنها به خانه بر مي گردد. پس بايد خانه را تميز، چراغ را روشن و ( با سوزاندن کندر و عود ) بوي خوش کرد.

- کسي که روز نوروز گريه کند، تا پايان سال اندوه او را رها نمي کند.

فرا رسیدن سال نو ۸۷ بر شما خواننده

 عزیز وبلاگ و همه پرستاران عزیز -

سخت کوش مبارک باد.

مرا بی خویشتن از پیش جراح               برون بردند و بر بستر نهادند

ز خون   پاک  گمنامان  شهرم               رهی  آهسته بر شریان  نهادند

چو با خویش آمدم  پیرامن  من              زموجودات عرشی محفلی بود

پری   بودند  انان  یا   فرشته                 نمی دانم  ولی  باغ  گلی   بود

وجودم چون بخاری نرم و بی وزن          به دنیای دگر پرواز  میکرد

وز آن  دنیای رویایی  شبانگآه                برون میرفت و چشمی باز میکرد

دگر ره زان پریزادان قدسی                   بهاری نو  جهانی تازه دیدم

از آن شیرین پرستاران  زیبا                   عنایت های بی  اندازه  دیدم

یکی با لطف و مهری مادرانه                  بساط رنج وغم  را در نوشتی

فشار خون –شمار نبض ودم را                یکی سنجیده در دفتر نوشتی

اگر گویم که آن خوبان فرشته اند               فرشته در لباس آدمی  نیست

وگر خوانم  بشر این حوریان را                بشر با این مروت در زمین نیست

همانا  در گل این خوش خصالان               فروغی  خاص از نور  خدایی است

سراسر   آدمی  زادند   اما                         میان  آدم  و آدم  جدایی  است

                                     ********

سخن کوته که این حوری سرشتان                 فداکاران همنوعان  خویشند

فداکاری  کلامی نا رسا    بود                      که اینان معنیی از گفته بیشند

                                   ***********

                                                            پژ مان بختیاری